Gestern, 16:41
Mən taksi sürücüsü deyiləm. Mən it əşyalar ofisində işləyirəm. Bəli, belə bir iş var. Metrolarda, taksilərdə, ictimai yerlərdə unudulan şeyləri sahiblərinə qaytarırıq. Gündə onlarla əşya keçir əlimizdən. Telefonlar, açarlar, eynəklər, uşaq oyuncaqları, bəzən də pullar. Amma bir gün elə bir şey gəldi ki, heç vaxt unutmayacağam.
Həmin gün axşamüstü bir taksi şirkətindən zəng gəldi. Dedilər: “Sərnişin çantasını unudub maşında”. Getdim götürdüm. Çanta qadın çantası idi. Kiçik, qara, üstündə kiçik bir naxış. Ofisə gətirdim. Açdım. İçində 30 manat pul, bir daraq, bir şəkilli qəpik, və bir kağız parçası. Kağızda əl ilə yazılmışdı: “mostbet site – parol 1985”. Təəccübləndim. Nə deməkdi? Kimsə öz parolunu kağıza yazıb çantasında saxlayırmış.
Sahibini axtardım. Çantanın içində heç bir şəxsiyyət vəsiqəsi yox idi. Nömrə yox. Ünvan yox. Yalnız həmin kağız. Düşündüm, bəlkə mostbet site ünvanına girim, parolu yazım, bir məlumat çıxar? Girim? Yox, etik deyil. Amma maraq məni yeyirdi. Axı sahibini tapmalı idim.
Bir gün gözlədim. İki gün. Heç kim axtarmadı. Üçüncü gün qərar verdim. Öz kompüterimdən mostbet site ünvanını açdım. Parolu daxil etdim – 1985. Hesab açıldı. Balansda 470 manat yazılmışdı. Gözlərimə inanmadım. Kimsə 470 manat unudub çantasında? Amma pulu çıxarmaq olmurdu – identifikasiya tələb olunurdu. Sahibi lazım idi.
Axtarmağa davam etdim. Həmin 30 manatın üstündə əl yazısı var idi: “Aysel, 3 iyun”. Aysel adını yoxladım. Taksinin sərnişin siyahısında Aysel adlı bir nəfər vardı. Telefon nömrəsi də vardı. Zəng etdim. Dedi: “Bəli, çantamı itirmişəm”. Görüşdük. Aysel 60 yaşlarında bir qadın idi. Əli titrəyirdi. Çantanı verəndə ağladı. Dedi: “Oğlum vəfat edib. 1985-ci ildə doğulub. Onun hesabı idi. Mostbet site onun sevdiyi yerdi. Mən bilmirəm necə işləyir, ancaq parolu yazmışdı. O pulu çıxarmaq istəyirdim qızımın təhsili üçün, amma bacarmırdım”.
Onunla bir yerdə ofisə getdik. Mən kömək etdim. Sənədləri doldurduq. Üç gün sonra pul çıxdı. 470 manat. Aysel xanım o qədər sevindi ki, mənə 50 manat vermək istədi. Almadım. Dedi: “Heç olmasa bir çay içək”. Getdik çay içdik. Söhbət etdik. Oğlunun xatirələrini danışdı. Mən dinlədim. Axşam evə qayıtdım.
Həmin hadisədən sonra qərar verdim. Özüm də mostbet site qeydiyyatdan keçdim. Sadəcə maraqdan. 10 manat atdım. Oynadım, uduzdum. Gülüb keçdim. Amma bir həftə sonra yenə girdim. Bu dəfə 5 manat. Birdən 48 manat qazandım. Çıxartdım. Düşündüm: “Bu nə işdir? Aysel xanımın oğlunun şansı mənə keçdi?”. Bilmirəm. Mistika yox, amma qəribə təsadüf.
İndi hər ay bir dəfə mostbet site girirəm. 10 manat atıram. Udanda həmin pulun yarısını ehtiyacı olanlara verirəm. Bir dəfə 120 manat uddum, 60-nı uşaq evinə göndərdim. Aysel xanıma dedim. Dedi: “Oğlum da belə idi. Paylayırdı”. Ağladı. Mən də.
Mən işimdə minlərlə itmiş əşya görmüşəm. Heç biri mənə bu çanta qədər təsir etməmişdi. Çünki bu çanta sadəcə bir əşya deyildi. Bir ananın oğluna, bir oğulun anasına buraxdığı bir iz idi. Mən o izi tapdım. Və o iz məni bir platformaya apardı. Amma platforma yox, paylaşmağa apardı.
Mostbet site mənim üçün o gündən etibarən qumar yeri deyil. Xatırlayış yeridir. Xatırladır ki, hər insanın bir hekayəsi var, və bəzən o hekayələr ən gözlənilməz yerdə kəsişir. Mən Aysel xanımla çay içəndə başa düşdüm ki, itirilmiş əşyalar qaytarıla bilər, itirilmiş insanlar isə yox. Amma onların xatirəsi bir oyunda, bir parolda, bir qəpikdə yaşaya bilər.
Bu gün həmin çanta mənim ofisimdə deyil. Aysel xanım onu evinə apardı. Hər gün həmin şəkilli qəpiyə baxırmış. Mən də hər dəfə mostbet site girəndə 1985 rəqəmini görürəm. Onu parol kimi yox, bir ömür kimi. Və düşünürəm: bəlkə də həyatın özü bir oyundur. Bəzən udursan, bəzən uduzursan. Amma ən böyük uduş insanlara toxuna bilməkdir. Mən toxundum. Oğul olmasa da, bir anaya. Və bu, hər hansı bonustan daha dəyərlidir.
Həmin gün axşamüstü bir taksi şirkətindən zəng gəldi. Dedilər: “Sərnişin çantasını unudub maşında”. Getdim götürdüm. Çanta qadın çantası idi. Kiçik, qara, üstündə kiçik bir naxış. Ofisə gətirdim. Açdım. İçində 30 manat pul, bir daraq, bir şəkilli qəpik, və bir kağız parçası. Kağızda əl ilə yazılmışdı: “mostbet site – parol 1985”. Təəccübləndim. Nə deməkdi? Kimsə öz parolunu kağıza yazıb çantasında saxlayırmış.
Sahibini axtardım. Çantanın içində heç bir şəxsiyyət vəsiqəsi yox idi. Nömrə yox. Ünvan yox. Yalnız həmin kağız. Düşündüm, bəlkə mostbet site ünvanına girim, parolu yazım, bir məlumat çıxar? Girim? Yox, etik deyil. Amma maraq məni yeyirdi. Axı sahibini tapmalı idim.
Bir gün gözlədim. İki gün. Heç kim axtarmadı. Üçüncü gün qərar verdim. Öz kompüterimdən mostbet site ünvanını açdım. Parolu daxil etdim – 1985. Hesab açıldı. Balansda 470 manat yazılmışdı. Gözlərimə inanmadım. Kimsə 470 manat unudub çantasında? Amma pulu çıxarmaq olmurdu – identifikasiya tələb olunurdu. Sahibi lazım idi.
Axtarmağa davam etdim. Həmin 30 manatın üstündə əl yazısı var idi: “Aysel, 3 iyun”. Aysel adını yoxladım. Taksinin sərnişin siyahısında Aysel adlı bir nəfər vardı. Telefon nömrəsi də vardı. Zəng etdim. Dedi: “Bəli, çantamı itirmişəm”. Görüşdük. Aysel 60 yaşlarında bir qadın idi. Əli titrəyirdi. Çantanı verəndə ağladı. Dedi: “Oğlum vəfat edib. 1985-ci ildə doğulub. Onun hesabı idi. Mostbet site onun sevdiyi yerdi. Mən bilmirəm necə işləyir, ancaq parolu yazmışdı. O pulu çıxarmaq istəyirdim qızımın təhsili üçün, amma bacarmırdım”.
Onunla bir yerdə ofisə getdik. Mən kömək etdim. Sənədləri doldurduq. Üç gün sonra pul çıxdı. 470 manat. Aysel xanım o qədər sevindi ki, mənə 50 manat vermək istədi. Almadım. Dedi: “Heç olmasa bir çay içək”. Getdik çay içdik. Söhbət etdik. Oğlunun xatirələrini danışdı. Mən dinlədim. Axşam evə qayıtdım.
Həmin hadisədən sonra qərar verdim. Özüm də mostbet site qeydiyyatdan keçdim. Sadəcə maraqdan. 10 manat atdım. Oynadım, uduzdum. Gülüb keçdim. Amma bir həftə sonra yenə girdim. Bu dəfə 5 manat. Birdən 48 manat qazandım. Çıxartdım. Düşündüm: “Bu nə işdir? Aysel xanımın oğlunun şansı mənə keçdi?”. Bilmirəm. Mistika yox, amma qəribə təsadüf.
İndi hər ay bir dəfə mostbet site girirəm. 10 manat atıram. Udanda həmin pulun yarısını ehtiyacı olanlara verirəm. Bir dəfə 120 manat uddum, 60-nı uşaq evinə göndərdim. Aysel xanıma dedim. Dedi: “Oğlum da belə idi. Paylayırdı”. Ağladı. Mən də.
Mən işimdə minlərlə itmiş əşya görmüşəm. Heç biri mənə bu çanta qədər təsir etməmişdi. Çünki bu çanta sadəcə bir əşya deyildi. Bir ananın oğluna, bir oğulun anasına buraxdığı bir iz idi. Mən o izi tapdım. Və o iz məni bir platformaya apardı. Amma platforma yox, paylaşmağa apardı.
Mostbet site mənim üçün o gündən etibarən qumar yeri deyil. Xatırlayış yeridir. Xatırladır ki, hər insanın bir hekayəsi var, və bəzən o hekayələr ən gözlənilməz yerdə kəsişir. Mən Aysel xanımla çay içəndə başa düşdüm ki, itirilmiş əşyalar qaytarıla bilər, itirilmiş insanlar isə yox. Amma onların xatirəsi bir oyunda, bir parolda, bir qəpikdə yaşaya bilər.
Bu gün həmin çanta mənim ofisimdə deyil. Aysel xanım onu evinə apardı. Hər gün həmin şəkilli qəpiyə baxırmış. Mən də hər dəfə mostbet site girəndə 1985 rəqəmini görürəm. Onu parol kimi yox, bir ömür kimi. Və düşünürəm: bəlkə də həyatın özü bir oyundur. Bəzən udursan, bəzən uduzursan. Amma ən böyük uduş insanlara toxuna bilməkdir. Mən toxundum. Oğul olmasa da, bir anaya. Və bu, hər hansı bonustan daha dəyərlidir.